دوست نوشت

من آدم تک پری هستم . معمولا تک می پرم . و اگرم با کسی دوست بشم یعنی اون آدم خیلی خیلی خوبه و ایضا قابل اعتماد .

ملاک من برای دوستی ایمانشونه .به این دلیل که آدمای مذهبی از آرامش خاصی برخوردارند و اینکه در کنارشون آدم احساس امنیت میکنه . 

تو دوران مدرسه اصلا ملاکم برای انتخاب دوست ظاهر و اینکه از چه طبقه ای هستند ، نبود . من حتی دوست افغانستانی هم داشتم . اونم فقط به این خاطر که از لحاظ اعتقادی خیلی قوی بودند . 

زینب یکی از این آدما بود . خیلی با خدا بود . خیلی . یه وقتایی تو مدرسه که زنگ آزاد داشتیم تو حیاط کلی با هم حرف می زدیم . به خصوص چیزای ماورایی . 

زینب یه مادر بزرگی داشت که اونم خیلی مومن و با خدا بود . زینب راجع به مادربزرگش چیزای باحالی تعریف میکرد . اینکه موقع مرگش فرشته های بالای سرش رو دیده و خیلی چیزای دیگه .

کلا از آدمایی که براشون مهمه که دوستشون چه جوریه و از چه طبقه ایند بدم میاد . اونا رو آدمای ظاهر بین و سطحی نگری میدونم .

چند سال پیش یه حدیث میخوندم به این مضمون که : هیچ کسی رو دست کم نگیر ، شاید اون از اولیای خدا باشه . 

و این خیلی سخته . یه موقع هایی آدم حواسش پرت میشه . و بر اساس ظاهر آدما رو میسنجه . خیلی باس حواسم باشه .